
ایالات متحده و چین در رقابتی راهبردی برای تسلط بر هوش مصنوعی قرار دارند که دهه بعد از قدرت جهانی را تعریف خواهد کرد.
چین در حال حاضر موضعگیری اطلاعاتی فعالتری در توسعهی هوش مصنوعی را حفظ میکند، با 15 سیگنال پیگیریشده در مقابل ایالات متحده با 5 سیگنال، که موضعگیری عمومی تهاجمی پکن در این فناوری را منعکس میکند.
چین یکپارچگی هوش مصنوعی را در بخش های غیر نظامی و نظامی از جمله سیستم های تشخیص چهره تا سکوهای سلاح های خودمختار اولویت بندی کرده است. ایالات متحده مزایایی در طراحی نیمه رسانا و تحقیقات بنیادی هوش مصنوعی از طریق نوآوری بخش خصوصی حفظ می کند، اگرچه این برتری رو به کاهش است زیرا شرکت های چینی شکاف های فنی را بسته می کنند.
رقابت فراتر از توانایی تکنولوژیکی خالص گسترش مییابد تا شامل جذب استعداد، سرمایهگذاری در زیرساختهای محاسباتی و چارچوبهای نظارتی باشد. کنترل بر توسعه هوش مصنوعی احتمالاً رقابتپذیری اقتصادی و برتری نظامی را در طول دهه ۲۰۳۰ تعیین خواهد کرد و این رقابت را به یکی از مسابقات ژئوپلیتیکی تعریفکننده عصر کنونی تبدیل میکند.