
هوش مصنوعی در هیچ سال خاصی "تسلط پیدا" نخواهد کرد.
این فناوری به تدریج در ساختارهای قدرت موجود یکپارچه میشود تا اینکه تصمیمگیری انسانی را بهطور کامل جایگزین کند.
تا سال ۲۰۲۶، هوش مصنوعی در میان سیگنالهای ژئوپلیتیکی پیگیریشده در سطح جهانی در رتبههای برتر قرار دارد که نشاندهنده پذیرش گستردهی نهادی است. با این حال، هوش مصنوعی ابزاری است که توسط بازیگران دولتی و شرکتی به کار گرفته میشود، نه یک عامل مستقل. این فناوری تواناییهای موجود را در نظارت، سیستمهای نظامی و کنترل اقتصادی بهبود میبخشد تا اینکه قدرت خودمختار را به دست بگیرد.
سؤال معنادار این نیست که هوش مصنوعی کی تسلط پیدا میکند، بلکه این است که قدرت چگونه در اطراف کنترل هوش مصنوعی متمرکز میشود. چین و ایالات متحده برای برتری هوش مصنوعی از طریق تخصیص منابع و جذب استعدادها رقابت میکنند. کنترل سیستمهای هوش مصنوعی احتمالاً در میان ملتها و شرکتهایی متمرکز خواهد شد که قبلاً آن را در اختیار دارند، نه اینکه یک نیروی قدرت جدید ایجاد کند. مسیر توسعه شامل بازیگران انسانی است که هوش مصنوعی را سلاحساز و انحصاری میکنند، نه ماشینهایی که از اختیار انسانی فراتر میروند.