
گسترش انرژی تجدیدپذیر جهانی در حال شتاب گرفتن است در حالی که بازارهای انرژی با فشارهای عرضه روبرو هستند.
اقتصادهای بزرگ به طور همزمان ذخایر سوخت فسیلی را آزاد میکنند و به اهداف تجدیدپذیر متعهد میشوند، و این امر تنش بین تامین انرژی فوری و اهداف آب و هوایی ایجاد میکند.
کره جنوبی در آغاز دهه، برنامههای دستیابی به بیش از ۱۰۰ گیگاوات ظرفیت انرژی تجدیدپذیر را اعلام کرد، با تمرکز مقامات بر تنگناهای شبکه برق به عنوان محدودیت اولویتدار. بسیاری از کشورها اهداف ظرفیتی مشابهی را پیش میبرند، اگرچه بهبودهای زیرساختی برای موفقیت استقرار حیاتی باقی ماندهاند.
هماهنگی گروه هفت برای آزادسازی ۱۰۰ میلیون بشکه ذخیره سوخت دیزل در طول چهار ماه نگرانیهای تأمین انرژی کوتاهمدت را منعکس میکند. این مداخله با تعهدات تجدیدپذیر بلندمدت در تضاد است و چالش مستمر متوازنکردن جداول زمانی انتقال آبوهوایی با ثبات بازار فوری و نیازهای دسترسی انرژی را برجسته میکند.