
برنامه جامع اقدام مشترک که در سال ۲۰۱۵ تحت ریاست باراک اوباما امضا شد، برای محدود کردن توسعه برنامه هستهای ایران در مبادله با تخفیف تحریمها طراحی شده بود.
معامله در سال ۱۳۹۷ فروپاشید زمانی که دولت ترامپ خود را کنار کشید، و ایران از آن زمان به بعد فعالیتهای غنیسازی را تسریع کرده در حالی که ۷۸ سیگنال ردیابیشده مرتبط با عملیات هستهای را حفظ کرده است.
ایران در حال حاضر نمره تأثیر ژئوپلیتیکی ۳۹ از ۱۰۰ را داراست که تا حد زیادی از موضعگیری نظامی منطقهای و نه از دیپلماسی هستهای ناشی میشود. بیانیههای اخیر نشان میدهد ایران برای اقدام نظامی احتمالی آمریکا آماده است، بهویژه در سراسر عملیات یمن و از طریق شبهنظامیان عراقی که خروج آمریکا را مطالبه میکنند.
ایران غنیسازی اورانیوم را فراتر از محدودیتهای توافق پیش برده و هیچ راه فوری برای مذاکره مجدد نشان نمیدهد. تنشهای منطقهای گستردهتر، از جمله اختلافات بر سر کنترل ترافیک نفت تنگه هرمز، نشان میدهد که تهران توانایی هستهای را بیشتر به عنوان اهرم بازدارندگی در یک موضع مواجههای میبیند تا یک دارایی قابل مذاکره.