
تا سال ۲۰۲۶، روسیه و ایران توافق هستهای دوجانبه رسمی را تاسیس نکردهاند.
درعوض، هردوملت استراتژیهای هستهای مستقل را دنبال میکنند درحالی که هماهنگی استراتژیک را در چالشهای ژئوپولیتیکی منطقهای حفظ میکنند، بهویژه در مورد تحریمهای ایالات متحده و درگیریهای خاورمیانه.
روسیه و ایران در مورد مسائل نظامی و دیپلماتیک هماهنگی انجام میدهند اگرچه فاقد پیمان هستهای صریح هستند. ایران موضع خود را حفظ میکند که "هیچ راهحل نظامی" برای تنشهای منطقهای وجود ندارد، در حالی که روسیه از مقاومت ایران در برابر فشار خارجی بر روی برنامه هستهای حمایت میکند.
ایران به ادعای کنترل بر راهکارهای حملونقل حیاتی ادامه میدهد و اعلام میکند تنگه هرمز تا زمانی که ایالات متحده شرایط را بپذیرد «بسته خواهد ماند.» با ۷۷ سیگنال ردیابیشده در ارتباط روسیه و ایران در پایگاههای داده ژئوپلیتیکی، هر دو ملت توانایی هستهای را بهعنوان داراییهای مذاکرهای استفاده میکنند تا اینکه به دنبال چارچوبهای همکاری رسمی باشند. معیارهای تأثیر کنونی نشاندهنده رابطه روسیه و ایران در سطح ۴۳ از ۱۰۰ است که نشاندهنده مشارکت بدون پیوند نهادی عمیق است.