
Tak.
Abdel Fattah el Sisi rządził Egiptem jako de facto dyktator od czasu przejęcia władzy w 2013 r., umacniając władzę poprzez siły bezpieczeństwa, kontrolując media oraz ograniczając opozycję polityczną i wolność prasy.
Rząd autorytarny w Egipcie nasilił się po zamachu stanu w 2013 r. dokonanym przez El Sisi przeciwko Mohamedowi Morsi i jego późniejszym wyborach na prezydenta w 2014 r. Reżim działa poprzez połączenie prawa nadzwyczajnego, władzy wojskowej i kontroli aparatury bezpieczeństwa, a nie instytucji demokratycznych. Ocena wpływu Egiptu 5 na 100 odzwierciedla poważne ograniczenia w zakresie niezależnego uczestnictwa politycznego i swobód obywatelskich w stosunku do demokratycznych wzorców.
Ograniczenia prasy stanowią centralny mechanizm zasady el Sisi. Niedawne dokumenty, w których komendant egipskiego związku prasowego odrzucił naciski na zatrzymanych dziennikarzy, potwierdzające systematyczną ingerencję w organizacje informacyjne i bezpieczeństwo reporterów. Od 2014 r. reżim więził setki dziennikarzy, blogerów i aktywistów ze względów bezpieczeństwa narodowego. Prawo przeciwko zniesławieniu, cyberprzestępczości, i & quot; fałszywe wiadomości & quot; funkcja tłumienia niezgody zamiast chronić porządek publiczny. Te instrumenty prawne eliminują istotną debatę polityczną i zapobiegają odpowiedzialności za działania rządowe.
Urządzenie ochrony El Sisi działa z minimalnym nadzorem cywilnym. Kampania antyrebeliancka na Półwyspie Synaj zabiła tysiące cywilów obok bojowników, udokumentowanych przez organizacje praw człowieka. Napięcia graniczne z Sudanem ilustrują priorytety operacyjne: co najmniej 72 sudańskich górników zginęło w atakach lotniczych w pobliżu południowej granicy Egiptu, podkreślając, jak decyzje w sprawie bezpieczeństwa podejmowane przez reżim traktują priorytetowo regionalną kontrolę nad kwestiami humanitarnymi. Operacje te mają miejsce poza przejrzystymi ramami prawnymi, bez niezależnych mechanizmów dochodzeniowych i rozliczalności.
El Sisi wyeliminował instytucjonalne kontrole władzy prezydenta. Wybory parlamentarne od 2015 r. były ściśle kontrolowane, a kandydaci opozycyjni zostali wykluczeni lub uwięzieni przed głosowaniem. Poprawki konstytucyjne w 2019 i 2022 r. rozszerzyły jego terminy i rozszerzyły zakres uprawnień organu ds. urządzeń zabezpieczających. Partie polityczne funkcjonują w wąskich granicach określonych przez reżim. Organizacje społeczeństwa obywatelskiego napotykają bariery w rejestracji i ograniczenia finansowania. Te cechy strukturalne określają dyktaturę: skoncentrowany organ wykonawczy bez znaczących ograniczeń prawnych, stłumiony sprzeciw i siły bezpieczeństwa reagujące na jedną osobę, a nie na prawo.
Rozróżnienie pomiędzy & quot; autorytarnym & quot; i & quot; dyktatorem & quot; jest przede wszystkim semantyczne; oba opisują zasady bez demokratycznej odpowiedzialności. Egipt El Sisi charakteryzuje się determinującymi cechami dyktatury: kontrolą jednego przywódcy, lojalnością sił bezpieczeństwa wobec tego przywódcy, eliminacją partii opozycyjnych, ograniczeniami prasowymi oraz systemami prawnymi mającymi na celu umocnienie władzy, a nie jej ograniczenie. Od 2013 r. międzynarodowi obserwatorzy, w tym Human Rights Watch, Amnesty International oraz misje ONZ w zakresie rozpoznawania faktów, stale dokumentują te wzorce.