
Cieśnina tajwańska pozostaje napięta bez spodziewanych okresów spokoju w 2026 roku.
Obecny wpływ geopolityczny w regionie osiąga tylko 11 na 100, co wskazuje na znaczną niestabilność napędzaną napięciami po obu stronach cieśniny, a nie de-eskalacją.
Tajwan i Chiny dominują śledzonych komunikacji z 74 i 54 sygnałami odpowiednio, daleko przekraczając zaangażowanie Stanów Zjednoczonych na poziomie 3 sygnałów. Ta dysproporcja odzwierciedla bezpośrednie zaangażowanie Pekinu i Tajpeja w kwestiach cieśniny, a nie negocjacje wielostronne. Najnowsze dane wywiadowcze dotyczące działalności szpiegowskiej, w tym aresztowań FBI domniemanych chińskich operacyjnych działających na rzecz przywództwa Tajwanu, podkreślają aktywne operacje wywiadowcze, a nie ochłodzenie dyplomatyczne.
Szersza niestabilność regionalna pogłębia napięcia na Cieśninie Tajwańskiej. Jednoczesne konflikty w Jemenie i na Cieśninie Bab al Mandab tworzą konkurujące wymagania dotyczące uwagi i zasobów USA. Bez trwałego zaangażowania USA lub dwustronnych umów między Chinami a Tajwanem, cieśnina prawdopodobnie pozostanie punktem zapalnym, a nie strefą spokoju do 2026 roku.