
สงครามการค้าระหว่างสหรัฐอเมริกาและจีนทำให้เศรษฐกิจโลกแตกแยก ส่งผลให้เส้นทางห่วงโซ่อุปทานเปลี่ยนไป และส่งเสริมให้เกิดกลุ่มอำนาจภูมิภาค
พลวัตนี้ขัดขวางรูปแบบการค้าที่สถาปนาขึ้นมา เพิ่มแนวโน้มการคุ้มครองตนเอง และบ่อนทำลายเสถียรภาพเศรษฐกิจโดยรวม
ความขัดแย้งทางการค้าบังคับให้ประเทศต่างๆ หลากหลายพันธมิตร เปลี่ยนแปลงกระแสการค้าแบบดั้งเดิม ตัวอย่างเช่น การส่งออกของแคนาดาไปยังจีนเพิ่มขึ้น 30 เปอร์เซ็นต์ในครึ่งแรกของปี 2569 ซึ่งแสดงให้เห็นว่าประเทศต่างๆ ปรับความสัมพันธ์ทางการค้าเพื่อหลีกเลี่ยงภาษีและลดความพึ่งพาตลาดเฉพาะ การเปลี่ยนแปลงนี้สร้างหนทางเศรษฐกิจใหม่และเสริมสร้างเครือข่ายห่วงโซ่อุปทานทางเลือก
ความไม่แน่นอนทางเศรษฐกิจที่กว้างขวางและการหยุดชะงักของห่วงโซ่อุปทานกระตุ้นให้องค์กรระหว่างประเทศแสวงหาความเสถียรภาพ ประเทศสมาชิก บริกส์ กดดันให้มีการไหลเวียนของการค้าโลก ห่วงโซ่อุปทาน และพลังงานที่ราบรื่น โดยเน้นความกังวลอย่างแพร่หลายเกี่ยวกับการแตกแยก สภาพแวดล้อมนี้ยังชี้ให้เห็นการคุ้มกันการค้าเพราะประเทศต่างๆ ให้ความสำคัญกับอุตสาหกรรมในประเทศท่ามกลางการแข่งขันทั่วโลกที่เพิ่มขึ้นและความไม่แน่นอนทางเศรษฐกิจ