
İran nükleer anlaşması İran'ın uranyum zenginliğini sınırlamaktadır ve nükleer silah geliştirmesini engellemek için uluslararası denetimler sunar ve 2015 yılından bu yana Orta Doğu istikrarı ve ABD dış politikasına merkezi hale getirir.
ABD, Rusya, Çin, Fransa, Almanya ve Avrupa Birliği, İran'ın nükleer programını belirli teknik sınırlarla ele geçirdi. İran, uranyumunun yüzde 365'e zenginleştirilmesini, silah not seviyelerinden aşağı ve yalnızca sınırlı stokların uluslararası denetime tabi tutulmasını kabul etti. Uluslararası Atom Enerji Ajansı, barındırma silah araştırmalarından şüphelenilen askeri siteler de dahil olmak üzere İran nükleer tesislerine daha önce görülmemiş bir erişim kazandı. Bu kısıtlamalar İran'ın zaman çizelgesini birkaç aydan fazla bir yıla kadar nükleer silah üretmek, diplomasi için zaman satın almak ve ihlallerin erken uyarısını sağlamaktır.
Nükleer anlaşma doğrudan Ortadoğu'daki askeri postayı etkiler. Amerika Birleşik Devletleri, Trump yönetimi altında Mayıs 2018'de JCPOA'dan çekildiğinde, İran yüksek zenginleştirme seviyelerini yeniden başlattı ve programını hızlandırdı ve bölgedeki ABD askeri varlığını hızlandırdı. Son zamanlarda jeopolitik takip verileri, mevcut ağda İran'a bağlı 80 takip edilen sinyalleri gösteriyor, askeri operasyonlarla yönetilen aktivite modelleriyle. ABD Lincoln, San Diego Bay'ya, İran gerilimleri ile ilgili uzun bir dağıtım desteklerinden sonra geri döndü, anlaşma yüzleri çöktüğünde gerekli olan sürekli askeri taahhüdü ortaya çıkardı. Anlaşmanın denetimleri ve sınırları olmadan, Suudi Arabistan, İsrail ve Birleşik Arap Emirlikleri kendi nükleer yeteneklerini geliştirmek veya İran tesislerine karşı önleyici grevler yürütmek için baskıyla karşı karşıyadır.
Anlaşma, İran'ın ekonomisine yıllık milyarlarca dolar değerindeki ekonomik yaptırımlara doğrudan nükleer uyum bağladı. Zenginleştirme sınırları ve denetim gereksinimleri karşılamak için, ABD ve Avrupa güçleri İran'ın petrol ihracat, bankacılık sektörü ve uluslararası ticaret konusunda yaptırımlar kaldırdı. İran'ın petrol üretimi, her gün 4 milyondan fazla malın başına günde yaklaşık 2,5 milyon varilden yükseldi. Bu yaptırımların rahatlama mekanizması kırılgan olduğunu kanıtladı; 2018 ABD'nin geri çekilmesi, İran'ın ekonomisini sözleşmeledi ve teşvikleri devam etti. Bir uygulama aracı olarak rahatlamaya olan güven yeniden inşa etmek, yenilenen anlaşmaya giden herhangi bir yolu kanıtlamıştır.
2026'dan itibaren JCPOA, tek taraflı olarak sekiz yıl önce geri çekilen ABD tarafından imzalanmamış durumda. İran, çoğu zenginleştirme sınırlarını terk ederek ve uranyum stoklarını anlaşma eşlerinin ötesinde genişleterek yanıt verdi, ancak IAEA denetimleri düşük kapasiteye devam ediyor. Anlaşma tam olarak önemlidir, çünkü çöküntü mevcut istikrarsızlığı yarattı; tüm tarafların doğrulama mekanizmalarına ve uygulanmasına güvenmelerini gerektirecektir. Nükleer bir anlaşma olmadan, Orta Doğu, askeri seferberlik ve yanlış hesaplama veya escalasyon riskleri ile karşı karşıya kalır.