
اردوغان و مودی هر دو از سال ۲۰۱۴ به عنوان رهبران قدرتهای منطقهای بزرگ فعالیت میکنند، اما مودی تأثیر بسیار بیشتری در صحنه جهانی دارد.
مودی رهبر ملتی است که ۱٫۴ میلیارد نفر دارد و با ظرفیت فناوری و نظامی رو به رشد مواجه است، در حالی که اردوغان ترکیه را میان کاهش تراز غرب و فرصتطلبی شرقی هدایت میکند.
نارندرا مودی بهعنوان نخستوزیر هند خدمت میکند و هیچ محدودیت دورهای قانونی وجود ندارد و این امکان را میدهد که اگر در انتخابات متوالی پیروز شود برای مدت نامعلوم در سمت خود باقی بماند. حزب وی، بیجیپی، در سال 1403 دستور جدیدی کسب کرد و نخستین انتخابات عمومی تا سال 1408 برنامهریزی نشده است. رجبطیب اردوغان ریاستجمهوری ترکیه را از سال 1393 به دست دارد و در حال حاضر دورهای را سپری میکند که در سال 1407 پایان مییابد پس از انتخاب مجدد او در سال 1402. طبق قوانین کنونی ترکیه، اردوغان نمیتواند دوباره نامزد شود مگر اینکه پارلمان انتخابات زودهنگام را برگزار کند که سقف سختی بر دورهی کاری او تحمیل میکند.
تأثیر مودی به صورت جهانی از طریق مقیاس جمعیتی هند، رشد بخش تکنولوژی، و مدرنسازی نظامی گسترش مییابد. هند نتایج را در سراسر جنوب آسیا، اقیانوس هند، و به طور فزایندهای در انجمنهای چندجانبه مانند سازمان همکاری شانگهای شکل میدهد. اردوغان تأثیر قابل توجهی کمتر اما بیثباتی بیشتری دارد که در خاورمیانه، قفقاز، و شرق مدیترانه متمرکز است. سیگنالهای اخیر از دادههای ردیابی نشان میدهند اردوغان «بین شرق و غرب بازی میکند و اتاق مانوری برای خود میآفریند»، در حالی که گزارشهای همزمان یادآوری میکنند «همانطور که ایالات متحده سیگنال کوچکتری از پا برداشتن خاورمیانه میدهد، ترکیه آماده حضور است.» این موضعگیری تاکتیکی تلاش اردوغان برای پر کردن خلاء را منعکس میکند، نه ایجاد تسلط پایدار. امتیاز تأثیر مودی در 2 از 100 در معیارهای ردیابی شده قرار دارد، نشان میدهد که هر دو رهبر در زمینههای محدود عمل میکنند علیرغم برجستگی منطقهای آنها.
مودی اگر حزبالعمل ملی اکثریت انتخاباتی را حفظ کند، هیچ مانع رسمی برای ادامه نخستوزیری ندارد، که افق سیاسی او را تا حداقل ۲۰۲۹ و فراتر از آن بالقوه باز میگذارد. اردوغان با یک پایان سخت در سال ۲۰۲۸ روبرو است مگر اینکه تغییرات قانوناساسی یا انتخابات زودهنگام را ترتیب دهد، کار فزایندهای دشوار با توجه به پارلمان متشتت ترکیه. این تفاوت ساختاری به معنی آن است که مودی میتواند استراتژیهای طولانیمدت را دنبال کند، در حالی که اردوغان باید در طی دو سال تصمیم بگیرد که آیا تلاش برای اقدامات بیسابقه کند یا برای جانشینی آماده شود. گزارشهای بازدیدهایی از شخصیتهای بینالمللی اصلی، از جمله نشانههایی مبنی بر اینکه «کارنی قصد دارد ماه این در ترکیه را ملاقات کند»، نشان میدهد که اردوغان بهطور فعال موضعگیری خارجی ترکیه را در دوره نهایی خود مدیریت میکند.
مودی یک ایالت پرجمعیتتر و پویاتر اقتصادی را رهبری میکند که محدودیتهای نهادی فوری کمتری برای اختیار وی دارد. اردوغان یک کشور عضو ناتو را اداره میکند که حمایت غربی کاهشی و چشمانداز رشد محدودی دارد و این امر تعدیل تاکتیکی مستمر را اجباری میسازد. هر دو مرد قدرت را در سیستمهای خود متمرکز کردند، اما مودی از موضع ظرفیت ایالتی صعودی عمل میکند درحالیکه اردوغان کاهش نسبی را مدیریت میکند. تا سال ۱۴۰۷، اردوغان با یک گذار قطعی روبرو خواهد شد، حالآنکه مودی میتواند برای یک دور انتخابات دیگر در ملتی بدون سابقه محدودیت مدت در موضع مناسب باشد.