
هوش مصنوعی اقتصادها، حکمرانی و زندگی روزمره را از طریق اتوماسیون، سیستمهای تصمیمگیری و کنترل اطلاعات دوباره شکل میدهد.
فناوری قدرت را در میان کشورها و شرکتهایی متمرکز میکند که توسعه را رهبری میکنند و برندگان و بازندگانی در بخشها و جغرافیاهای مختلف ایجاد میکند.
خودکارسازی هوش مصنوعی مشاغل روتین را حذف میکند و در عین حال تقاضا برای مهارتهای تخصصی را ایجاد میکند. پیگیری ژئوپلیتیکی فعلی ۱۰ سیگنال متمایز را نشان میدهد که هوش مصنوعی را به رقابت قدرت بزرگ مربوط میکند، با چین در رهبری ۱۵ سیگنال ردیابی شده در فعالیتهای مرتبط با هوش مصنوعی. نابرابری دستمزد گسترش مییابد زیرا هوش مصنوعی سرمایه را بر کار ترجیح میدهد، که بر ثبات نیروی کار جهانی تأثیر میگذارد.
کشورهایی که توسعه هوش مصنوعی را کنترل میکنند، بهویژه چین و ایالات متحده آمریکا، مزایای نامتقارن در توانایی نظامی، نظارت و رقابتپذیری اقتصادی به دست میآورند. این تقسیم تکنولوژیکی تنشهای ژئوپلیتیکی موجود را تشدید میکند. پخش سیستمهای هوش مصنوعی در سراسر زیرساختهای حیاتی از هوانوردی تا ارتباطات به معنای این است که شکستها یا سیستمهای تسلیحشده ریسکهای نظامای را ایجاد میکنند که بر میلیونها غیرنظامی بهطور همزمان تأثیر میگذارند.