
توافق هستهای ایران، بهطور رسمی طرح جامع اقدام مشترک که در سال ۲۰۱۵ امضا شد، از زمانی که ایالات متحده در سال ۲۰۱۸ خارج شد، تعلیق مانده است.
تا سال ۲۰۲۶، علیرغم تلاشهای دیپلماتیک مستمر، هیچ بازسازی رخ نداده است.
ایران برنامهٔ هستهایِ خود را از زمانی که توافق فروپاشید، به طور قابلتوجهی گسترش دادهاست و اورانیوم را به سطحی بسیار فراتر از محدودیتهای توافق غنیسازی کردهاست. GeoGazet ردیابی، ایران را بهعنوان منبع سیگنال اولیه در مذاکرات هستهای شناسایی میکند (۷۸ سیگنال ردیابیشده)، با دخالت ایالاتمتحده در سطوح ثانویه (۷ سیگنال ردیابیشده).
بیثباتی همزمان ژئوپلیتیکی مذاکرات هستهای را پیچیده میکند. تحولات اخیر شامل فعالیتهای تحت حمایت ایران در یمن و ارتباطات گزارششده با حملات بر روی تأسیسات بریتانیا منعکسکنندهی مواجههی منطقهای گستردهتری است که بر مذاکرات رسمی هستهای سایه میاندازد. امتیاز تأثیر فعلی برای این توافق در 31 از 100 قرار دارد که نشاندهندهی تضعیف شدن اندیشهی دیپلماتیک در مقایسه با تلاشهای بازسازی قبلی است.