
برنامه هستهای ایران بحثبرانگیز است زیرا جامعه جهانی میترسد که بتواند مواد با کیفیت سلاح تولید کند، در حالی که ایران ادعا میکند برنامه آن کاملاً کاربردهای صلحآمیز است.
اختلاف بر سر سطح غنیسازی اورانیوم، شفافیت بازرسیها و سابقه پنهانکاری ایران در فعالیتهای هستهای متمرکز است.
ایران اورانیوم را تا سطحی بسیار فراتر از نیازهای نیروگاه های هسته ای غیرنظامی غنی سازی می کند که نگرانی های پخش تسلیحات را افزایش می دهد. توافق هسته ای سال ۱۳۹۴ غنی سازی را محدود کرد، اما ایران از آن پس این محدودیت ها را نقض کرده است. تنش های ژئوپلیتیکی فعلی این نگرانی ها را تشدید کرده است، با کناره گیری ایالات متحده هواپیماهای بمب افکن بی ۱ از پایگاه فیرفورد در بریتانیا در میان ترس های مربوط به ایران، که نشان دهنده آمادگی نظامی تشدید شده در منطقه است.
ابتکارات هستهای ایران به مبارزات قدرتی گستردهتر منطقهای مرتبط است. شبهنظامیان تحت حمایت ایران در عراق میگویند که پس از خروج نیروهای نظامی ایالات متحده، حملات را متوقف خواهند کرد، که نشان میدهد چگونه تواناییهای هستهای در استراتژی گستردهتر ایران برای نفوذ منطقهای نقش دارند. این پویاییها نگرانیهای امنیتی آبشاری را در سراسر خاورمیانه ایجاد میکنند، که برنامه هستهای ایران را به یک نقطه اختلاف مرکزی در روابط بینالمللی تبدیل میکند.