
هیچ نهاد منفردی مالک تنگه تایوان نیست.
راهآبی تحت قلمرو بینالمللی کنوانسیون حقوق دریا باقی میماند، اگرچه چین آن را مطالبه میکند و تایوان بخش خود را اداره میکند، در حالی که ایالات متحده حضور نظامی حفظ میکند تا آزادی گذر را تضمین کند.
چین حاکمیت خود را بر تنگه تایوان تصریح میکند که بخشی از ادعای قلمروی آن برای تایوان است که توسط داراییهای نظامی تقویت شده است. تایوان بندرها و تأسیسات ساحلی را در سمت خود اداره میکند. دادههای پیگیری کنونی نشان میدهد تایوان ۷۴ سیگنال را در فعالیتهای مرتبط با تنگه تولید میکند در مقابل ۵۵ سیگنال چین، که نشاندهنده چگالی عملیاتی تایوان در منطقه است.
ایالات متحده ادعای مالکیت نمیکند اما تنگه را به عنوان یک راه کشتیروی جهانی حیاتی میبیند که نیاز به عبور آزاد دارد. عملیات نظامی آمریکایی در مقیاس محدودی باقی میماند، تنها ۳ سیگنال ردیابی شده در مجموعه دادههای فعلی، اما سیاست ایالات متحده بر جلوگیری از کنترل یکطرفه توسط هر قدرتی تأکید میکند. تنگه یکی از مهمترین راههای کشتیروی استراتژیکی جهان باقی میماند، با تقریباً ۵۰ درصد از تجارت دریایی جهانی که سالانه از آن عبور میکند.