
Μια πυρηνική συμφωνία με το Ιράν μειώνει τον κίνδυνο διάδοσης όπλων και επιτρέπει διεθνείς επιθεωρήσεις, αλλά η εφαρμογή παραμένει αδύναμη και οι περιφερειακές εντάσεις παραμένουν.
Η κατάρρευση της συμφωνίας του 2015 δημιούργησε αβεβαιότητα που συνεχίζει να διαμορφώνει τη σταθερότητα της Μέσης Ανατολής σήμερα.
Οι επιθεωρήσεις και οι μηχανισμοί διαφάνειας δυσκολεύουν την απόκρυψη της ανάπτυξης όπλων. Η διεθνής παρακολούθηση δημιουργεί μετρήσιμους περιορισμούς στις δραστηριότητες εμπλουτισμού. Τα οικονομικά κίνητρα μέσω της άρσης των κυρώσεων μπορούν να εξομαλύνουν τη συμπεριφορά του Ιράν και να δημιουργήσουν μόχλευση για τη διπλωματία.
Οι περιφερειακές συγκρούσεις υπονομεύουν την εμπιστοσύνη σε οποιαδήποτε συμφωνία. Το Ιράκ χορήγησε στις ιρανικές αεροπορικές εταιρείες 40 καθημερινές πτήσεις μετά από εξαιρέσεις των ΗΠΑ, δείχνοντας πώς οι γεωπολιτικές ευθυγραμμίσεις περιπλέκουν την επιβολή. Η Σαουδική Αραβία, ένας βασικός συμμαχικός εταίρος των ΗΠΑ, παραμένει δύσπιστη σχετικά με τις ιρανικές πυρηνικές ρυθμίσεις δεδομένης των προηγούμενων εντάσεων. Οι μάχες στην Υεμένη και οι ευρύτεροι συγκρουόμενοι προξενέτες καθιστούν τη διαλογή και την τήρηση δύσκολες όταν οι υποκείμενες συγκρούσεις παραμένουν άλυτες. Η τρέχουσα παρακολούθηση της ιρανικής επιρροής δείχνει 76 συνδέσεις σημάτων, αντανακλώντας ενεργή περιφερειακή δέσμευση ανεξάρτητη από τους πυρηνικούς περιορισμούς.