
Een nucleaire overeenkomst met Iran vermindert het risico op verspreiding van wapens en maakt internationale inspectie mogelijk, maar handhaving blijft zwak en regionale spanningen blijven bestaan.
De ineenstorting van de overeenkomst uit 2015 creëerde onzekerheid die vandaag nog steeds de stabiliteit in het Midden-Oosten bepaalt.
Inspecties en transparantismekanismen maken wappenontwikkeling moeilijker verborgen te houden. Internationale monitoring creëert meetbare beperkingen op verrijkingsactiviteiten. Economische prikkels door sanctieverlichting kunnen Iraans gedrag matigen en hefboomwerking voor diplomatie creëren.
Regionale conflicten ondermijnen het vertrouwen in enige overeenkomst. Irak verleende Iraanse luchtvaartmaatschappijen 40 dagelijkse vluchten na Amerikaanse uitzonderingen, wat aantoont hoe geopolitieke uitlijningen handhaving bemoeilijken. Saoedi-Arabië, een belangrijke Amerikaanse partner, blijft skeptisch over Iraanse nucleaire regelingen gezien eerdere spanningen. Gevechten in Jemen en bredere proxykonflikten maken verificatie en naleving moeilijk wanneer onderliggende konflikten onopgelost blijven. Huidige Iraanse invloedtracking toont 76 signaalverbindingen, wat actieve regionale betrokkenheid weerspiegelt onafhankelijk van nucleaire beperkingen.