
توافق هستهای با ایران خطر انتشار سلاحهای هستهای را کاهش میدهد و بازرسیهای بینالمللی را امکانپذیر میسازد، اما اجرای آن ضعیف است و تنشهای منطقهای برقرار میماند.
فروپاشی معاهدة سال ۱۳۹۴ عدماطمینان ایجاد کرد که تا امروز بر ثبات خاورمیانه تأثیر میگذارد.
بازرسیها و مکانیزمهای شفافیت توسعه تسلیحات را سختتر میکنند تا پنهان شود. نظارت بینالمللی محدودیتهای قابل اندازهگیری را بر فعالیتهای غنیسازی ایجاد میکند. تشویقهای اقتصادی از طریق تخفیف تحریمها میتواند رفتار ایرانی را تعدیل کند و اهرمهایی برای دیپلماسی ایجاد کند.
درگیریهای منطقهای اعتماد به هر توافقی را تضعیف میکند. عراق پس از معافیتهای ایالات متحده، پروازهای روزانه 40 را به خطوط هوایی ایرانی اختصاص داد که نشان میدهد چگونه همترازیهای ژئوپلیتیکی اجرا را پیچیده میکند. عربستان سعودی، شریک کلیدی ایالات متحده، با توجه به تنشهای گذشته نسبت به توافقات هستهای ایران بدگمان است. درگیریهای یمن و درگیریهای نیابتی گستردهتر، تأیید و انطباق را دشوار میکند هنگامی که درگیریهای زیربنایی حل نشده باقی میمانند. ردیابی نفوذ ایرانی کنونی 76 اتصال سیگنال را نشان میدهد که نشاندهنده مشارکت منطقهای فعال مستقل از محدودیتهای هستهای است.