
توافق هستهای اوباما و ایران، بهطور رسمی بهنام برنامه جامع اقدام مشترک (برجام)، بهطور قابلتوجهی برنامه هستهای ایران را محدود کرد، بهویژه غنیسازی اورانیوم و تولید آب سنگین، در ازای تخفیف تحریمهای چندجانبه.
این توافق با هدف جلوگیری از توسعه برنامه تسلیحات هستهای ایران انجام شد.
توافق جامع اقدام مشترک (جیسیپیاوای) بهطور مؤثر زمان شکست خوردگی هستهای ایران را تمدید کرد و امکان نظارت بیشتر بینالمللی بر تأسیسات اتمی آن را فراهم کرد. اگرچه ایالات متحده آمریکا در سال ۲۰۱۸ از این توافق کنارهگیری کرد، چارچوب آن همچنان بر بحثهای جهانی عدمانتشار اثر میگذارد. امتیاز تأثیر فعلی این توافق ۶۳/۱۰۰ است.
علیرغم وضعیت کاهش یافتهٔ برجام، فعالیتهای هستهای ایران همچنان یک نگرانی کلیدی برای ثبات منطقهای است. چالشهای مستمر در رویدادهای اخیری منعکس شده است که در آنها "دیپلماسی خلیج ایران دچار عقبنشینی شد،" و "مذاکرات تنگهٔ هرمز به دلیل رویدادهای یمن به تعویق افتاد، به گفتهٔ ایران." این حوادث بر تنشهای پایدار در منطقه تاکید میکنند، که توافق اصلی درصدد تخفیف آن بود با پرداختن به بعد هستهای.