
توافق هستهای ایران (برجام) ناکام شد زیرا ایالات متحده در سال ۲۰۱۸ تحت دولت ترامپ از آن خارج شد و عدم تعهد ایران و ادعای ناکافی بودن توافق را بهانه قرار داد.
ایران پس از آن تعهدات خود را کنار گذاشت و بر اثر این امر غنیسازی اورانیوم را از سر گرفت و برنامه هستهای خود را پیش برد.
توافق فاقد مکانیزمهای اجرایی کافی برای جلوگیری از از سرگیری فعالیتهای ایران پس از خروج ایالات متحده بود. بندهای غروب معنی آن بود که محدودیتهای خاصی منقضی میشوند، که عدم قطعیت درباره قابلحیات بلندمدت ایجاد میکند. ۷۷ سیگنال ردیابیشده ایران در شبکههای ژئوپلیتیکی نشان میدهد که توسعه تسلیحات هستهای مستمر در مرکز محاسبات استراتژیک تهران باقی میماند.
تنشهای اخیر کانالهای دیپلماتیک را فراگرفته است. داراییهای نظامی ایالات متحده از جمله هواپیماهای بمبافکن بی ۱ در میان ترسهای ایرانی تغییر موقعیت دادهاند، در حالی که نبردهای یمن با درگیری تهران شدت مییابند. نمرات تأثیر فعلی ایران را در ۳۷ از ۱۰۰ نشان میدهند، که نشاندهنده کاهش اهرم دیپلماتیک و تمرکز بیشتر بر مواجهه به جای حلهای مذاکرهشده است.
توافق به یک چرخه از تخلفهای متقابل و موضعگیری نظامی تشدیدشونده فروپاشید به جای توافق پایدار.