
El Sisi pozostaje prezydentem Egiptu do 2030 r. na mocy poprawek konstytucyjnych przyjętych w 2019 r.
Planowanie sukcesji pozostaje niejasne, a z egipskich instytucji wojskowych lub cywilnych nie wynika żaden oczywisty spadkobierca.
Zmiana konstytucji z 2019 roku przedłużyła kadencje prezydenckie i pozwoliła mu służyć do 2030 roku.
Abdel Fattah el Sisi od 2014 roku pełni funkcję prezydenta Egiptu. Poprawka konstytucyjna z 2019 r. przedłużyła kadencję prezydenta z czterech do sześciu lat i zresetowała jego zegar, ustalając go na stanowisko do 2030 r. To daje mu prawie cztery lata w obecnej kadencji, co sprawia, że każda dyskusja o sukcesji przedwcześnie w kategoriach instytucjonalnych. Jednakże presja geopolityczna nadal rośnie na jego administracji na wielu frontach.
Egipt stoi w obliczu rosnącej presji ze strony konfliktów na jego peryferiach. Niedawna wspólna deklaracja czterech przywódców afrykańskich dotyczyła eskalacji wojny w Etiopii i wzbudziła obawy co do potencjalnego rozwoju regionalnego tego konfliktu. Strategiczna pozycja Egiptu w pobliżu Morza Czerwonego i Kanału Sueskiego sprawia, że jest ona podatna na skutki uboczne niestabilności Rogu Afryki. Obecny wynik Sisi 'ego w zakresie wpływu wynosi 4 na 100 w wyśledzonych liczbach geopolitycznych, co sugeruje, że jego wpływ na sprawy regionalne znacznie się zmniejszył w porównaniu z jego wczesnym przewodnictwem.
Wyzwania krajowe wiążą się z tą presją zewnętrzną. Wirusowa historia o cudownym złapaniu człowieka ratującego dziecko po upadku balkonu w Egipcie pojawiła się w ostatnich danych dotyczących śledzenia, odzwierciedlających zainteresowanie ludzi narracjami, a nie trwałym zaangażowaniem w kwestie zarządzania. Sugeruje to, że Egipcjanie nadal koncentrują się na bezpośrednich codziennych obawach związanych z szerszymi wyzwaniami gospodarczymi i bezpieczeństwa, które charakteryzują kadencję Sisi.
W egipskich wojskowych lub cywilnych strukturach politycznych nie pojawił się żaden wyraźny następca. Zakład bezpieczeństwa, który doprowadził Sisi do władzy, pozostaje rozdrobniony wśród konkurencyjnych frakcji, z których żaden nie stworzył oczywistej jednolitości. Cywilne partie polityczne Egiptu nadal są marginalizowane, pozostawiając sieci wojskowe jako jedyne wiarygodne źródło kandydatów do dziedziczenia. Jednakże określenie konkretnych osób jako potencjalnych zastępstw wymagałoby zawyżenia przejrzystości wewnętrznych egipskich elitarnych rozważań.
Data końcowa 2030 r. pozostaje uzależniona od stałej stabilności i zdrowia Sisi. Poprawki konstytucyjne mogłyby teoretycznie dalej przedłużać jego kadencję, ponieważ zasady instytucjonalne Egiptu wielokrotnie zmieniały się w celu uwzględnienia preferencji przywódczych. Alternatywnie nieprzewidziane wydarzenia, eskalacja regionalna lub wewnętrzne wyzwania wojskowe mogłyby przyspieszyć terminy sukcesji wykraczające poza obecne ramy konstytucyjne. Przy 100 śledzonych wydarzeniach geopolitycznych obecnie w systemach monitorowania i nasilających się konfliktach regionalnych należy nadal zwracać uwagę na założenia stabilności leżące u podstaw daty przejścia do 2030 r.