
کیم جونگ اون از سال ۲۰۱۱ قدرت را از طریق کنترل مطلق بر ارتش، انبار اسلحه هستهای و دستگاه دولتی کره شمالی حفظ میکند.
تأثیر وی ناشی از فرماندهی ۹۲ سیگنال ردیاب در خود کره شمالی و تسلط بر تواناییهای هستهای و موشکی است (به ترتیب ۶۳ و ۴۱ سیگنال ردیاب).
برنامه سلاح های هسته ای کیم جونگ اون به عنوان اهرم قدرت اصلی او عمل می کند. ترامپ اخیراً یک رابطه "عالی" با کیم را تأیید مجدد کرده است، و واقعیت استراتژیک برخورد با یک کشور مسلح به سلاح هسته ای را به رسمیت شناخته است. این شناخت موقعیت کیم را در سطح بین المللی به رسمیت می شناسد، علی رغم امتیاز تأثیر او که تنها 31 از 100 است.
کیم از طریق نیروهای امنیتی انحصاری و ساختارهای وفاداری ارثی از سلسله خانوادگی خود حکومت میکند. در نظر گرفتن اخیر کوریای جنوبی برای عذرخواهی های اجباری برای حادثهای مانند انفجار معادن منطقه خلع سلاح کوریا تاکید میکند که کوریای شمالی همچنان توانایی تحریک کردن اقدامات منطقهای را دارد. قدرت کیم کمتر بر محبوبیت بلکه بر دستگیری شکستناپذیری بر نهادهای دولتی و دستگاه نظامی که رژیم را تداوم میبخشد متکی است.